- Alles weten over de GravelMan Series
Laat het overbodige achterwege en keer enkele uren lang terug naar de essentie op legendarische parcours.
Van Vlaanderen tot Marrakesh, via Bretagne, de Jura en de Auvergne... Kies de uitdaging die bij je past en stap in het avontuur.
Over wat voor avontuur hebben we het hier?
Ultradistance-fietsevenementen in zelfvoorziening, met 2 afstanden en 2 soorten parcours: 120 km en 350 km, beide beschikbaar in een weg- en gravelvariant.
Laat de druk van de tijd en het klassement achterwege: die zijn er niet. Met een eenvoudig trackingsysteem kunnen je naasten je vorderingen volgen en je aanmoedigen wanneer je dat het hardst nodig hebt!
Gravel, racefiets, mountainbike... welk voertuig je ook kiest, ga mee op een tijdloze ervaring.
- Beleef de editie 2022 van de GravelMan Verdun-Parijs met Julien Rabier
Julien Rabier ging op vrijdag 11 november de uitdaging aan om deel te nemen aan de GravelMan Verdun - Parijs, een fietstocht van 350 km. Holyfat-ambassadeur blikt met ons terug op zijn avontuur.
Vrijdag 11 november, 5.44 uur, en ik vertrek een paar minuten eerder dan gepland
verlaat de parkeerplaats van dit hotel in Verdun om de
mist. Zo bereik ik aan het einde van het 350 km lange parcours Parijs vanuit de
aan deze Gravelman deel te nemen in de wegversie.
Ik heb het nog niet echt gezegd, maar vandaag is het mijn idee om
snel. Of in ieder geval zo snel als ik kan. Ik wil mezelf
te testen en echt in mijn eigen tempo vooruitgang te boeken. Ik wil zien of
de training en de ervaring die ik dit jaar opnieuw heb opgedaan, stellen me in staat om
zorgen voor een beter beheer van de inspanning.
Eén ding weet ik zeker: ik moet veel eten! Dat is
dus vertrok ik met goed gevulde zakken.
Ook al heb ik goed ontbeten, ik begin al snel aan een
Holyfat-koffie. Ik wil vanaf het begin calorieën binnenkrijgen, zodat ik niet
om later geen last te hebben. Waarom koffie? Nou, omdat het vroeg in de ochtend is
Het is niet extreem koud, maar de luchtvochtigheid is zeer hoog.
Ik heb een probleem met de gevoeligheid van mijn handen voor kou… Soms zelfs bij 10/12
graden zit ik hier met steken in mijn zij... Maar in plaats van het zekere voor het onzekere te nemen
op met dikke handschoenen probeerde ik een combinatie van 3 dunne lagen. Nog
één keer, om mezelf te testen... Met 2 lagen krijg ik snel pijn, bij
door de derde aan te trekken is het te doen... Hoe dan ook heb ik lichte uitrusting gepland
lichte kleding, met in gedachten dat, als ik het koud krijg, dat me zal motiveren
snel te fietsen
En misschien komt het door de kou, maar al snel krijg ik een kleine hongerklop. Ik
tevoorschijn en neem eerst een Pinda-reep, die ik in 2 of 3
keer. Dat doe ik iets later opnieuw.
Wat hydratatie betreft heb ik 2 bidons op mijn fiets: 1 met gewoon water en de andere
met Holyfat-elektrolyten. Eerst gember en daarna munt voor
daarna. In totaal zou ik 3 zakjes hebben gebruikt. Omdat het water fris bleef in
in dit seizoen is deze drank nog aangenamer om te drinken en
duidelijk lekkerder dan gewoon water (nog afgezien van het nut ervan voor
mineralen weer aan te vullen).
Aan de andere kant vind ik dat ik niet genoeg drink. De vele pauzes
de ochtendurine geeft aan dat ik toch goed gehydrateerd ben, maar
in de middag voelde ik een keer dat ik wat meer nodig had
vloeistof in het systeem. Een gevoel dat ik inmiddels goed begin te kennen
en dus kon ik meteen reageren.
De kilometers vliegen voorbij, soms wat langzamer als het omhoog gaat, maar
ik ga in een goed tempo vooruit. Het belangrijkste is dat ik mezelf blijf voeden
regelmatig te eten en er vooral in te slagen mijn hongerige maag tot rust te brengen
na een tijdje. Ik weet dat ik, als ik niet iets als
een sandwich of een wat stevigere maaltijd om de 3,5 à 4 uur, ik heb 1,5 uur
voor me voordat het ingewikkeld zou worden
Ik had daarom sandwiches met bacon en comté klaargemaakt. Niet
nog altijd niet het makkelijkst om tijdens het rijden te laten glijden, maar het lukt. Dat
blijft een verbeterpunt, want ik kreeg na de
gegeten had. Misschien was dat niet het geval geweest als ik
daarvoor gestopt... Maar omdat het doel was om zo min mogelijk te dalen
op de fiets, maar ook om de tocht uitsluitend te volbrengen met wat ik bij me had
meegebracht... Hoe dan ook verzachtte dat het hongergevoel en,
na een beetje verteren weer nieuwe energie gaf.
De mist trekt maar moeilijk op, maar lost op tijdens het doorkruisen van
enkele wijngaarden in herfstkleuren, verfraaid door een zonnestraal
zon en opgeluisterd door enkele vluchtende spreeuwen. Dit stuk
zal, denk ik, mijn mooiste herinnering aan het landschap van dit
parcours... Je moet bedenken dat we daarna... met nog meer mist hebben we niets gezien
veel
verlaat de parkeerplaats van dit hotel in Verdun om de
mist. Zo bereik ik aan het einde van het 350 km lange parcours Parijs vanuit de
aan deze Gravelman deel te nemen in de wegversie.
Ik heb het nog niet echt gezegd, maar vandaag is het mijn idee om
snel. Of in ieder geval zo snel als ik kan. Ik wil mezelf
te testen en echt in mijn eigen tempo vooruitgang te boeken. Ik wil zien of
de training en de ervaring die ik dit jaar opnieuw heb opgedaan, stellen me in staat om
zorgen voor een beter beheer van de inspanning.
Eén ding weet ik zeker: ik moet veel eten! Dat is
dus vertrok ik met goed gevulde zakken.
Ook al heb ik goed ontbeten, ik begin al snel aan een
Holyfat-koffie. Ik wil vanaf het begin calorieën binnenkrijgen, zodat ik niet
om later geen last te hebben. Waarom koffie? Nou, omdat het vroeg in de ochtend is
Het is niet extreem koud, maar de luchtvochtigheid is zeer hoog.
Ik heb een probleem met de gevoeligheid van mijn handen voor kou… Soms zelfs bij 10/12
graden zit ik hier met steken in mijn zij... Maar in plaats van het zekere voor het onzekere te nemen
op met dikke handschoenen probeerde ik een combinatie van 3 dunne lagen. Nog
één keer, om mezelf te testen... Met 2 lagen krijg ik snel pijn, bij
door de derde aan te trekken is het te doen... Hoe dan ook heb ik lichte uitrusting gepland
lichte kleding, met in gedachten dat, als ik het koud krijg, dat me zal motiveren
snel te fietsen
En misschien komt het door de kou, maar al snel krijg ik een kleine hongerklop. Ik
tevoorschijn en neem eerst een Pinda-reep, die ik in 2 of 3
keer. Dat doe ik iets later opnieuw.
Wat hydratatie betreft heb ik 2 bidons op mijn fiets: 1 met gewoon water en de andere
met Holyfat-elektrolyten. Eerst gember en daarna munt voor
daarna. In totaal zou ik 3 zakjes hebben gebruikt. Omdat het water fris bleef in
in dit seizoen is deze drank nog aangenamer om te drinken en
duidelijk lekkerder dan gewoon water (nog afgezien van het nut ervan voor
mineralen weer aan te vullen).
Aan de andere kant vind ik dat ik niet genoeg drink. De vele pauzes
de ochtendurine geeft aan dat ik toch goed gehydrateerd ben, maar
in de middag voelde ik een keer dat ik wat meer nodig had
vloeistof in het systeem. Een gevoel dat ik inmiddels goed begin te kennen
en dus kon ik meteen reageren.
De kilometers vliegen voorbij, soms wat langzamer als het omhoog gaat, maar
ik ga in een goed tempo vooruit. Het belangrijkste is dat ik mezelf blijf voeden
regelmatig te eten en er vooral in te slagen mijn hongerige maag tot rust te brengen
na een tijdje. Ik weet dat ik, als ik niet iets als
een sandwich of een wat stevigere maaltijd om de 3,5 à 4 uur, ik heb 1,5 uur
voor me voordat het ingewikkeld zou worden
Ik had daarom sandwiches met bacon en comté klaargemaakt. Niet
nog altijd niet het makkelijkst om tijdens het rijden te laten glijden, maar het lukt. Dat
blijft een verbeterpunt, want ik kreeg na de
gegeten had. Misschien was dat niet het geval geweest als ik
daarvoor gestopt... Maar omdat het doel was om zo min mogelijk te dalen
op de fiets, maar ook om de tocht uitsluitend te volbrengen met wat ik bij me had
meegebracht... Hoe dan ook verzachtte dat het hongergevoel en,
na een beetje verteren weer nieuwe energie gaf.
De mist trekt maar moeilijk op, maar lost op tijdens het doorkruisen van
enkele wijngaarden in herfstkleuren, verfraaid door een zonnestraal
zon en opgeluisterd door enkele vluchtende spreeuwen. Dit stuk
zal, denk ik, mijn mooiste herinnering aan het landschap van dit
parcours... Je moet bedenken dat we daarna... met nog meer mist hebben we niets gezien
veel
Maar deze mist zorgt toch voor die mystieke sfeer die
ik waardeer. Ook de rust. Die voegt net dat beetje extra toe dat
voelen dat je midden in een avontuur zit. Maar goed, zeg jij maar wat je ervan
denkt.
In de ochtend verdween er ook een Cacao-Zoutpuree uit mijn zak en verder
in de middag waren het 2 Macadamia-Vanillepurees die me voedden
af te wisselen met andere repen of koeken. Zonder de sandwiches te vergeten.
Ik vind het leuk om af te wisselen en te eten waar ik zin in heb op het
moment of waarvan ik weet dat het me weer vol energie op weg helpt.
Deze vanillepuree waardeer ik steeds meer. Ik vind het lekker om die te nemen
na een paar uur inspanning. Wanneer sterkere smaken beter tot hun recht komen
minder. En bovendien weet ik niet waarom, maar ze geeft me een flinke boost.
Ik zit al in de laatste kilometers, aan de rand van Parijs, nadat
nadat ik langs het Ourcq-kanaal had doorgereden. De laatste kilometers die
lijken eindeloos te duren, zo’n hel is de doortocht door de hoofdstad.
Maar goed, na iets minder dan 15 uur onderweg te zijn geweest, is het gelukt! En zelfs
ik ben trots op mezelf.
Ik heb de momenten van weinig energie goed weten op te vangen. Of het nu een klein tekort was
energie of die rugpijn na het klimmen. Je hoeft alleen maar op te staan
best lekker om te eten en te wachten tot het overgaat voordat je weer
weer aan het werk te gaan.
In totaal zou ik ongeveer vijftien repen en fruitpurees hebben gegeten, plus 2
en een halve sandwich (1 sandwich = 2 sneetjes volkorenbrood, 2
baconplakjes, 1 klein stukje comté). Ik ben vast niet de
zuiniger met eten, maar persoonlijk is dit precies wat ik nodig heb!